وآنچه گفته كه : أكثر اماميه قائل اين قصه نيستند . پس اگر غرض أو آن است كه أكثر اماميه تكذيب اين قصه مىكنند ، پس كلامش سراسر واهى وبهتان وافتراست ، هيچ اصلى ندارد ، عجب است كه چنين ادعاى غريب آغاز نهاده ، ودليلي بر آن وارد نكرده . اما آنچه گفته : وقصد از أمور قلبيه است كه بر آن غير خداى تعالى مطلع نمىتواند شد . پس مدفوع است به آنكه امارات وعلامات دليل قصد مىباشد ، وعجب كه در اينجا اطلاع قصد را ، خاص به ذات خداى تعالى نموده ، وبه اين حيله ثبوت قصد عمر را باطل ساخته وبه فاصله دو سطر بعد از اين مدعا ، اطلاع بر قصد كساني كه در خانه حضرت فاطمه ( عليها السلام ) جمع مىشدند گرديده ، چنانچه گفته : واگر مراد ايشان از قصد ، تخويف وتهديد زبانى است وگفتن اينكه : من خواهم سوخت . وجهش آن است كه اين تخويف وتهديد كساني را بود كه خانه حضرت زهرا ( عليها السلام ) را ملجأ وپناه هر صاحب خيانت دانسته ، وحكم حرم مكة معظمه داده ، در آنجا جمع مىشدند وفتنه وفساد منظور داشتند ، وبرهم زدن خلافت خليفه أول به كنكاشها وشورهاى فسادانگيز قصد مىكردند . انتهى .